Adam Asnyk

Bez granic

Potoki mają swe łoża -
I mają granice morza


Dla swojej fali -
I góry, co toną w niebie,
Mają kres dany dla siebie,


Nie pójdą dalej!

Lecz serce, serce człowieka,
Wciąż w nieskończoność ucieka
Przez łzy, tęsknoty, męczarnie
I wierzy, że w swoim łonie
Przestrzeń i wieczność pochłonie

I niebo całe ogarnie.

[13 XII 1871] 

 

 


W przypadku znalezienia błędu na stronie - prosimy o informację. kontakt


copyright © 2002 - 2010
www.Zaprasza.eu
oraz
Fundacja  Promocji  Kultury
Wszystkie prawa zastrzeżone